غزل ۱۵ - دلا بر چشم تر نه آستین را

دلا بر چشم تر نه آستین را
چه می پوئی عبث روی زمین را ۱

ز محراب دو ابروی تو پیداست
که با خود کرده روی کفر و دین را ۲

ز موی پوست تخت فقر بافند
ملایک رشته حبل المتین را ۳

بغیر از عجب از تحسین ندیدم
بدل کردم بنفرین آفرین را ۴

شکست ایام گوهرهای بیعیب
که سازد سرمه چشم عیب بین را ۵

زنه خرمن که دارد کشت افلاک
نبینی بهره ور یک خوشه چین را ۶

بحکاکی چه استادست چشمت
کند از جنبش مژگان نگین را ۷

دوات از کلک فکرم سر نه پیچد
عجب ربطی است با دست آستین را ۸

کلیم آن می که کوه غم ز دل برد
نبرد از روی او چین جبین را ۹