غزل ۲۰ - تا پیش پای بیند دور از تو دیده ی ما

تا پیش پای بیند دور از تو دیده ی ما
نزدیک کرده ره را پشت خمیده ی ما ۱

از سیل گریه ی ما آفت زبس که دیده است
ناید به روی ما باز رنگ پریده ی ما ۲

زآسایشی که دارد رفته بخواب راحت
در دامن قناعت پای کشیده ی ما ۳

پیوند آشنائی از نیک و بد بریدیم
نه گل نه خار گیرد دامان چیده ی ما ۴

دارد زاشک و مژگان آب روان و سبزه
از دل اگر به تنگی، بنشین به دیده ی ما ۵

تا در زمین رسیده باران شرار گردد
در مزرع امید آفت رسیده ی ما ۶

دارد به سیر گیتی همچون سخن رفیقی
دلگیر از سفر نیست نام دو دیده ی ما ۷

زلف به پا فتاده، تأثیر آن همین است
کافتد کلیم در پا جیب دریده ی ما ۸