غزل ۲۱ - سر ببستان چو دهد جلوه یغمائی را

سر ببستان چو دهد جلوه یغمائی را
اول از سرو کند جامه رعنائی را ۱

پای سعیم شده از خار رهت پوشیده
چاره زین به نتوان کرد تهی پائی را ۲

زان شب و روز گریزم زمه و مهر، که کرد
سایه هم تلخ بمن عشرت تنهائی را ۳

ما زگیرائی مژگان تو پابرجائیم
ورنه اول نگهت برده توانائی را ۴

چشم جمعیت ازو دور که خوش می سازد
فکر زلف تو دماغ من سودائی را ۵

خاکپای تو قدم گر نگذارد بمیان
که بهم صلح دهد دیده و بینائی را ۶

لحظه ای خسته مژگان و دمی بسته زلف
خوش رها کرده کلیم این دل هرجائی را ۷