غزل ۴۶ - از پیچ و تاب فکر تنم صد شکن گرفت

از پیچ و تاب فکر تنم صد شکن گرفت
آسان نمی توان سر زلف سخن گرفت ۱

بر تشنگان عقیق لبت را حلال کرد
خطت که آمد و سر چاه ذقن گرفت ۲

بر عارض تو چهره شدن حد شمع نیست
گریان ز بزم رفت و سر خویشتن گرفت ۳

بر روی آب رخصت سجاده گستری
اول نداشت موج، ز مژگان من گرفت ۴

معشوق خردسال بود سازگارتر
سروی که قد کشیده دلش از چمن گرفت ۵

دارم تبی چنانکه سرانگشت را طبیب
برداشت تا زدست من اندر دهن گرفت ۶

بر حرف من کلیم نگفتی گرفت نیست
این چیست کاتش از نفست در سخن گرفت ۷