غزل ۷۱ - صبر را از دهنت حوصله تنگ آمده است

صبر را از دهنت حوصله تنگ آمده است
ناله ها را ز دلت تیر بسنگ آمده است ۱

مژه ات آفت جان، ترک نگاهی خونریز
بسته آن غمزه دو شمشیر و بجنگ آمده است ۲

بدگمانی دلم ز آن صف مژگان داند
گر با سلام شکستی ز فرنگ آمده است ۳

چه قمارست که در کوی بتان می بازند
هر که باز آمده در باخته رنگ آمده است ۴

عیب آن زلف رسائیست، که در دامن تو
هر که دستی زده آن طره بچنگ آمده است ۵

اره تا نخل تمنای مرا قطع کند
همه تن پا شده وز پشت نهنگ آمده است ۶

در دل بر رخ هر کس نگشائیم کلیم
ای بسا عکس که در آینه زنگ آمده است ۷