غزل ۱۰۲ - تمام کاهش تن جمله آفت جانست

تمام کاهش تن جمله آفت جانست
مگوی عشق که این آتش و نیستانست ۱

براه عشق که پائی نمی رسد بزمین
غمی که هست ز محرومی مغیلانست ۲

بکن لباس تعلق که خار وادی قرب
گرفته دامن دیوانه ایکه عریانست ۳

ز سود راه فنا قطره می شود دریا
حباب دشمن سر بهر جمع سامانست ۴

رواج شور جنون کو که بینمک شد شهر
درین دو روز که دیوانه در بیابانست ۵

ز انقلاب زمان در پناه جهل گریز
که آنچه مانده بیک حال عیش نادانست ۶

فروغ عارضت از حلقه های زلف سیاه
چو روشنائی ایمان بکافر ستانست ۷

بترک سر نتوانم ز سرنوشت برید
وگرنه چون قلم از سر گذشتن آسانست ۸

ملایمت کن اگر طاقت جدل تنگست
کلیم چربی کاغذ علاج بارانست ۹