غزل ۱۰۳ - پاس وفا داشتیم، بی اثر افتاده است

پاس وفا داشتیم، بی اثر افتاده است
آفت اوقات بود خوب برافتاده است ۱

شکوه ام از دهر نیست، داد زابنای او
در همه ملک این پدر بد پسر افتاده است ۲

بسکه درین تنگنا چشم دلم تنگ شد
دیده ام از گلرخان بر کمر افتاده است ۳

بر سر رحم آمد از ناله فرو خوردنم
تیر نیفکنده ام کارگر افتاده است ۴

گرمی احباب را دیده و سنجیده ام
سردی ایام از آن گرمتر افتاده است ۵

رشته گوهر شده است جاده ها سربسر
در ره سودای او بسکه سرافتاده است ۶

ظاهر و باطن کلیم، همچو حبابم یکیست
صد نظر از کار ما پرده برافتاده است ۷