غزل ۱۴۴ - دیده چشم می پرستی دیده است

دیده چشم می پرستی دیده است
اشکم از مستی بسر غلطیده است ۱

دل بر او رفت اینجا جا نبود
سینه تنگ و آرزو بالیده است ۲

زلف در گوش تو شرح حال ما
گفته است اما بهم پیچیده است ۳

بسکه می بیند ز ما دیوانگی
دیده داغ جنون ترسیده است ۴

روزگار اندر کمین بخت ماست
دزد دایم در پی خوابیده است ۵

غمزه اش در بند دارد خنده را
زاب لب شیرین شکر دزدیده است ۶

خویش و قومی نیست تا رسوا شویم
عیب ما را بیکسی پوشیده است ۷

کارم از غم رونقی دارد کلیم
دست بر سر آستین بر دیده است ۸