غزل ۱۵۶ - عاقل سپر زخم زبان گوش گران یافت

عاقل سپر زخم زبان گوش گران یافت
گر عقل بود این سپر از پنبه توان یافت ۱

شیطان چه تمتع برد از اهل تجرد
رهزن چه درین بادیه از ریگ روان یافت ۲

دنیاطلب، از موی میانان نشد آگاه
بس دیده که او حسن کمر در همیان یافت ۳

ما را هدف ناوک بیداد نوشتند
آنروز که ابروی بتان شکل کمان یافت ۴

نازم بخرابات که از هر در خانه
آبی که سیاهی برد از بخت توان یافت ۵

از فقر و فنا می برد آلوده دنیا
فیضی که شکم بنده ز ماه رمضان یافت ۶

سرگشته کلیم از پی آنم که درین راه
هر کس بطریق دگر از دوست نشان یافت ۷