غزل ۱۵۷ - آن صید پیشه فکر مدارا نکرده است

آن صید پیشه فکر مدارا نکرده است
گر سربریده رشته ز پا وانکرده است ۱

امروز در بهشتی اگر بی تعلقی
هرگز کریم وعده بفردا نکرده است ۲

از روزگار خاک گل و آدمست و بس
خاکی که عشق او به سر ما نکرده است ۳

تا راه برده است خرابی بخانه ام
یک سیل رو بجانب دریا نکرده است ۴

زاهد که برنداشته دست از عصای شید
دارد گمان که تکیه بدنیا نکرده است ۵

عقل این ملایمت که برین سرکشان کند
در هیچ دور پنبه به مینا نکرده است ۶

عقل این ملایمت که برین سرکشان کند
در هیچ دور پنبه به مینا نکرده است ۷

بی برگی نهال محبت به بین که دل
از نخل آه سایه تمنا نکرده است ۸

سالک اگر بکوی تعلق در آمده
چون تیر خانه ساخته و جا نکرده است ۹

دل برده از کلیم و بود زلف او برو
دزدیکه شحنه او را پیدا نکرده است ۱۰