هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه از جدایی، عشق نافرجام، و درد فراق سخن میگوید. شاعر از دلربایی که باعث دوری از خود شده، گلایه دارد و به تصاویری مانند تیر عشق، تنگی مجال وصال، و پرواز مرغ الفت اشاره میکند. همچنین، از وفاداری و بیوفایی در راه عشق و رنجهای آن صحبت میشود.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین مانند درد فراق و بیوفایی نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
غزل ۱۷۲ - هر کس بتو دلربا نشیند
هر کس بتو دلربا نشیند
بسیار ز خود جدا نشیند ۱
همچون هدفم سفید شد چشم
تا ناوک تو بجا نشیند ۲
از بس تنگست بزم وصلت
جا نیست که نقش پا نشیند ۳
مرغ الفت پرید ازین باغ
شبنم از گل جدا نشیند ۴
باشد بلبت نشان دندان
نقشی که بمدعا نشیند ۵
در دامن من فلک کند سیر
خاری که مرا بپا نشیند ۶
از کوی وفا هر آنکه برخاست
در راه تو بیوفا نشیند ۷
از راه وصال برنخیزد
گردی که بروی ما نشیند ۸
در بزم جهان کلیم شمعست
می سوزد هر کجا نشیند ۹
بسیار ز خود جدا نشیند ۱
همچون هدفم سفید شد چشم
تا ناوک تو بجا نشیند ۲
از بس تنگست بزم وصلت
جا نیست که نقش پا نشیند ۳
مرغ الفت پرید ازین باغ
شبنم از گل جدا نشیند ۴
باشد بلبت نشان دندان
نقشی که بمدعا نشیند ۵
در دامن من فلک کند سیر
خاری که مرا بپا نشیند ۶
از کوی وفا هر آنکه برخاست
در راه تو بیوفا نشیند ۷
از راه وصال برنخیزد
گردی که بروی ما نشیند ۸
در بزم جهان کلیم شمعست
می سوزد هر کجا نشیند ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
۲۶۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۷۱ - گاهی از خاک درت مرهم بزخم ما به بند
گوهر بعدی:غزل ۱۷۳ - از هجوم خط دلی باطره پرفن نماند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
