غزل ۱۷۱ - گاهی از خاک درت مرهم بزخم ما به بند

گاهی از خاک درت مرهم بزخم ما به بند
اینچنین مگذار ما را یا رها کن یا به بند ۱

حفظ بی برگی به از سامان کن ار وارسته ای
خانه از اسباب چون خالی شود در را به بند ۲

رنگ ما چون مرغ وحشی زود از رو می پرد
ساقی از یکجرعه ما را رنگ بر سیما به بند ۳

در کمین بنشین اگر خواهی شکار افتد بدام
خویش را بنمای و پای آهوی صحرا به بند ۴

تارهای زلف را ای شوخ بر گردن مپیچ
رشته بر آن دسته گل از رگ جانها به بند ۵

حرف را با صرفه میگو تا کدورت ناورد
باده گر خواهی که صاف آید سر مینا به بند ۶

تار زلفت را بصید دیگری ضایع مکن
هر چه می ماند ز بال ما بپای ما به بند ۷

جز پریشانی دگر سودی نمی بینم کلیم
پند من بشنو بزلف او ره سودا به بند ۸