غزل ۱۷۹ - زان رخنه ها که تن را از ناوک جفا شد

زان رخنه ها که تن را از ناوک جفا شد
در دشت استخوانم دام ره بلا شد ۱

تا دیده توقع از روزگار بستم
در چشمم از غباری بنشست توتیا شد ۲

یکباره عشق کس را زیر و زبر نسازد
دستم بسر همانست پایم اگر ز جا شد ۳

بر خاطر شکسته بارست مومیائی
آسود از کشاکش دردیکه بیدوا شد ۴

عریانی جنون را نتوان لباس پوشید
پنهان نمی توان کرد رازی که برملا شد ۵

در باغ آفرینش آسایشی نمانده است
ناسازگاری گل بدتر ز خار پا شد ۶

در کوی میفروشان در یوزه که گردیم
هر کاسه گدائی جام جهان نما شد ۷

تا دل طپیده اشکم بنیاد شوره کرده
زنجیر می خروشد دیوانه چون ز جا شد ۸

دارد کلیم امید از تیره روزی خویش
تا چشم نیم مستش با سرمه آشنا شد ۹