غزل ۱۷۸ - دولت بملک عشق بهر سر نمی رسد

دولت بملک عشق بهر سر نمی رسد
سر تا بریده نیست بافسر نمی رسد ۱

جائیکه عارض تو بدعوی طرف شود
میراث آینه بسکندر نمی رسد ۲

ناامن گشته میکده از دست رهزنان
می از حجاب شیشه بساغر نمی رسد ۳

هر جا که تشنه ایست رسد گر بکام خویش
زین بحر قطره نیز بگوهر نمی رسد ۴

پیدا نمی کند نمک شور رستخیز
تا گریه ام بدامن محشر نمی رسد ۵

بر سر زن آنقدر که رسد کف بآبله
دستت اگر بساغر دیگر نمی رسد ۶

بیگانه پی بدقت معنی نمی برد
جز آشنا بداد سخنور نمی رسد ۷

تا غنچه دهان ترا نقش بسته اند
تنگی دل بعاشق بی زر نمی رسد ۸

چشم اثر کلیم ندارم ز آه خویش
آری ز نخل سوخته نوبر نمی رسد ۹