غزل ۱۸۱ - دل که لبریز الم شد ز نوا می افتد

دل که لبریز الم شد ز نوا می افتد
جام هرچند که پر شد ز صدا می افتد ۱

سوخت اسباب تعلق دل و آسوده نشست
قدم برق بسر منزل ما می افتد ۲

جامه در خون شهیدان کش و بخرام بناز
بتو ای شاخ گل این رنگ قبا می افتد ۳

دوستداری مرا دهر شگون نگرفته
گر بمن سایه کند بال هما می افتد ۴

زلف پرکار تو چون تن بشکستن ندهد
هر که از روی تو برخاست بجا می افتد ۵

نتوان ناصح عریانی ما را پوشید
راز پنهان نشود چون بملا می افتد ۶

نیست کس در ره افتادگی از ما در پیش
هر که از پای فتد بر سر ما می افتد ۷

چه بگویم که شبم بیتو چسان می گذرد
صبحم از تیرگی شب ز صفا می افتد ۸

شب آدینه بدریوزه میخانه روم
زانکه از هفته همین شب بگدا می افتد ۹

هر که عاجزتر ازو خواسته امداد کلیم
دستگیرش بود آنکس که زپا می افتد ۱۰