غزل ۲۰۳ - از هستی من تو چون نام و نشان برد

از هستی من تو چون نام و نشان برد
پی بر سر شوریده من داغ چسان برد ۱

کس دعوی ویرانه بسیلاب نکردست
از عشق دل باخته واپس نتوان برد ۲

از تاب در گوش تو در آتش رشکم
کان گوشه نشین عیش دو عالم زمیان برد ۳

هرگز ببتان نقش قمارم ننشسته
با هر که نظر باختم از من دل و جان برد ۴

آبیست در آنروی که سرجوش بهارست
رنگیست برین چهره که ناموس خزان برد ۵

از بسکه گرفتار بخون خوردن خویشم
انگشت ندامت نتوانم بدهان برد ۶

با مور میانی سر و کارست دلم را
کو خرمن آرام سلیمان ز میان برد ۷

تاب سفر دور ندارد ز نزاکت
از دل نتوان حرف میانش بزبان برد ۸

نام تو کلیم ار نبرد یار نرنجی
از ننگ تو آن نام نداری که توان برد ۹