غزل ۲۶۰ - عاشق از حیرت درین وادی بجائی می رسد

عاشق از حیرت درین وادی بجائی می رسد
تا نگردد راه گم کی رهنمائی می رسد ۱

خون خود بر گلرخان شهر قسمت می کنم
هر که می آید بدست او حنائی می رسد ۲

رشک بر سنگ فلاخن برده سرگردانیم
کو پس از سرگشتگی آخر بجائی می رسد ۳

گرچه سیلم برنمی دارد ز راه انتظار
می روم از جا اگر آواز پائی می رسد ۴

با رخت افسانه گلشن زبس کوتاه شد
نه زگل بوئی نه از بلبل نوائی می رسد ۵

وعده وصلت بدل گر می دهم بر من مخند
هر که بیند خسته را گوید شفائی می رسد ۶

در سر کوی تغافل نیستم بیکس کلیم
گر بفریادم نگاه آشنائی می رسد ۷