غزل ۳۰۵ - حدیثت نامه را تعویذ جان شد

حدیثت نامه را تعویذ جان شد
قلم را نام تو ورد زبان شد ۱

دگر از خود چه گلها می توان چید
براهت خار مغز استخوان شد ۲

بنرمی با درشتان می توان ساخت
زبان همخانه دندان از آن شد ۳

باین راهی که دل در پیش دارد
نیارد راهزن بیکاروان شد ۴

بگیتی هر که نام او سفر کرد
غریب عالم امن و امان شد ۵

بخار پای من تا دیده وا کرد
زچشم نقش پایم خون روان شد ۶

بکن کسب کمال از می فروشان
ز یک پیمانه آدم می توان شد ۷

چنان در تیره روزیها تمامم
که یک یک استخوانم سرمه دان شد ۸

درین گلشن کلیم از سیر چشمی
ز گل قانع بخار آشیان شد ۹