غزل ۳۴۵ - عاشق آنست که چون داغ تمنا سوزد

عاشق آنست که چون داغ تمنا سوزد
همچو خورشید بیک داغ سراپا سوزد ۱

شعله اش سرو شود، فاخته گردد شررش
هر که در آرزوی آن قد رعنا سوزد ۲

خبر از گرمی این راه قدم کاه بود
سالکی را که سر از آبله ما سوزد ۳

دل زتر دامنی نفس شود ز اهل جحیم
روش هیزم تر نیست که تنها سوزد ۴

نتواند چو گذشت از سر یکقطره چه سود
که بلب تشنگی ما دل دریا سوزد ۵

بسکه پست است و زبون جای تعجب نبود
کرم شب تاب اگر اخگر ما را سوزد ۶

گاه در جامه فانوس هم آتش گیرد
عجبی نیست اگر شیشه زصهبا سوزد ۷

هیزم گلخن حسن تو هم آن دل نشود
که مدام از غم ناکامی دنیا سوزد ۸

کرم ایزدیش باز نسوزد در حشر
اگر امروز کلیم از غم فردا سوزد ۹