هوش مصنوعی: این متن شعری است که به موضوعات مختلفی مانند انتقاد از ریاکاری و خودپسندی، اهمیت خاکساری و فروتنی، و ارزش بخشش و کمک به دیگران می‌پردازد. همچنین، اشاره‌ای به مشکلات و آفت‌های دنیوی و اهمیت وفاداری به دین و اصول اخلاقی دارد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات انتقادی و اجتماعی آن نیاز به درکی بالغ‌تر از مسائل انسانی و دینی دارد.

غزل ۴۰۶ - می کنی ای شیخ یاد از رخنه های دین خویش

می کنی ای شیخ یاد از رخنه های دین خویش
افکنی بر شانه هرگه دیده خود بین خویش ۱

خاکساری سربلندی را ز سر وا کردن است
نه حصیر و خشت کردن بستر و بالین خویش ۲

بر کریمان شکر سائل در حقیقت واجبست
زانکه گلبن را سبکباریست از گلچین خویش ۳

در پناه فیض عریانی مسلم ماند خار
گل چه آفتها که دید از جامه رنگین خویش ۴

در طریقت عار چون از دین خود برگشتنست
گر بجام جم دهد کس کاسه چوبین خویش ۵

هر گران سنگی شود زاندیشه روزی سبک
آسیا را دانه می اندازد از تمکین خویش ۶

خودشکن را خوش نیاید مدح و بیش از دیگران
خودپسند از ابلهی خود می کند تحسین خویش ۷

تلخ کامان دگر داری بجز ساغر، بده
دیگران را هم زکاتی از لب شیرین خویش ۸

از غم جانسوز خود تا کی توان دیدن کلیم
همدمان را چون چراغ کشته بر بالین خویش ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۴۰۵ - نهد مرهم بزخم شانه جعد زلف غمخوارش
گوهر بعدی:غزل ۴۰۷ - نبود عجب که باشد سرگشته صدهزارش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.