غزل ۴۰۹ - بروی مرهم مرهم نهیم بر دل ریش

بروی مرهم مرهم نهیم بر دل ریش
که زخم بر سر زخمست و نیش بر سر نیش ۱

اگر ببادیه چون بیکسان هلاک شویم
زگردباد به بندیم نخل ماتم خویش ۲

پر است خاطر آن بیوفا ز کینه ما
بغایتی که نگردد ز حرف دشمن بیش ۳

بخون فشانی چشم بهانه جوست چنان
که خون زدیده جهد بر رگم زپیکر نیش ۴

دلم ز ناز و نعیم جهان ندارد رنگ
چه جای نقش و نگارست خانه درویش ۵

کلیم بهر خط زخم دلبران تن را
زدیم مسطری از استخوان پهلوی خویش ۶