غزل ۴۶۹ - جنت از رضوان، که من زان روضه خرم نیستم

جنت از رضوان، که من زان روضه خرم نیستم
سیر چشمم در پی میراث آدم نیستم ۱

خوردنم غیر از ندامت نیست بر خوان عمل
چند گیرم در دهان انگشت، خاتم نیستم ۲

هرگز از فوت مرادی ناله از من سر نزد
مرده را از بیغمی در فکر ماتم نیستم ۳

همچو غم در خلوت هر دل مرا ره داده اند
این سبکروحی از آندارم که بیغم نیستم ۴

همچو ماه عید کارم غم ز خاطر بردنست
تازه ساز داغ مردم چون محرم نیستم ۵

طالع پیراهن فانوس دارد نسبتم
در حریم وصل با این قرب محرم نیستم ۶

خانه زاد آستان پستیم همچون غبار
گر شوم آرایش مسند مقدم نیستم ۷

بسکه رنجیدست طبعم از نفاق صلح کل
نیشتر تا می توان بود مرهم نیستم ۸

لاف اهلیت که باور می کند از من کلیم
اهل چون باشم، مگر از اهل عالم نیستم ۹