غزل ۴۷۱ - روز و شب از بسکه محو آن میان گردیده ام

روز و شب از بسکه محو آن میان گردیده ام
موی می ترسم برآید عاقبت از دیده ام ۱

صاحب آوازه در اقلیم گمنامی منم
نام خود را از زبان هیچکس نشنیده ام ۲

اشک رنگین، داغ حرمان، زخم رشک مدعی
وه چه گلها بهر تابوت تمنا چیده ام ۳

بر تنم هر جا که اشک افتد، برآید دود از آن
از تف تبهای هجران تاب از بس دیده ام ۴

عیب پوشی سهل باشد، عیب نادیدن خوشست
چشم من روشن که دایم صاحب این دیده ام ۵

فرصت عشرت زکف ندهم بهر جائیکه هست
گریه تا بس کرده ام بر بخت خود خندیده ام ۶

گل به بستر تا نیفشانی نمی خوابی و من
شمع سان باشعله در یک پیرهن خوابیده ام ۷

از سیه روزی رهائی چون بیا بد دل، که من
هر رگ او را بتار زلف او تابیده ام ۸

همچو من در پیش یار بیوفای خود کلیم
زود نتوان خار شد، عمری وفا ورزیده ام ۹