غزل ۴۷۲ - همچو عینک سر نگردد راست از پشت غمم

همچو عینک سر نگردد راست از پشت غمم
همچنان حرص نظربازی فزاید هر دمم ۱

از ادای خارج هر کس خجالت می کشم
با کمال بیدماغی من وکیل عالمم ۲

من بمردن همدم از ضعف خمار افتاده ام
باید آوردن ز جام آئینه در پیش دمم ۳

تیره بختی بیش ازین نبود که در بزم جهان
شمعم اما خلوت وصل ترا نامحرمم ۴

آن نمکهائیکه دیگ آرزو در کار داشت
روزگار از شوربختی می کند در مرهمم ۵

از کریمان هیچگه روی طلب نبود مرا
گر زسنگ خاره باشد روی همچون ماتمم ۶

خلعت آسایشی می خواستم از چرخ، گفت
از کجا آورده ام خود در لباس خاتمم ۷

تا نفس باقیست ضبط گریه ام مقدور نیست
شیشه ام، بی اشک از دل برنمی آید دمم ۸

از سبکروحی خود خوارم درین گلشن کلیم
همچو شبنم هر گلی بردارد از دست کمم ۹