غزل ۴۹۸ - کسی نیم که زکس حرف سرد برگیرم

کسی نیم که زکس حرف سرد برگیرم
من آتشم چه عجب گر زباد در گیرم ۱

چنان ز کوی طمع پا کشیده همت من
که عارم آید اگر پند از پدر گیرم ۲

بغیر قطره ز میراب قسمتم نرسد
اگرچه جا بدل بحر چون گهر گیرم ۳

ز بیخودی خبر دل زچشم او پرسم
زمیکشان خبر از حال شیشه گر گیرم ۴

مرا ز گرم روی رهنما ز پس ماند
اگر بملک فنا رهبر از شرر گیرم ۵

سرم بملک سلیمان فرو نمی آید
اگرچه خشت ندارم که زیر سر گیرم ۶

نهال خوش ثمرم لیک کس ندیده برم
که سنگ حادثه نگذاشت برگ و بر گیرم ۷

کلیم با دل دیوانه ای که در بر اوست
چو بر نیایم، چون دل زدوست برگیرم ۸