غزل ۵۰۸ - هر دم مشو سوار به عزم شکار من

هر دم مشو سوار به عزم شکار من
آتش مزن بخانه زین شهسوار من ۱

کوتاه گشت از همه جا رشته امید
از بسکه روزگار گره زد بکار من ۲

پژمرده گشت گلشن عیشم چنانکه نیست
یک گل درو که خنده زند بر بهار من ۳

شد سینه چاک و سوزن مژگان تو دمی
چون رشته سرشک نیاید بکار من ۴

صحرا کنون خوشست که از فیض گریه ام
روییده سبزه چون مژه آبدار من ۵

زنگار گیرد آینه گر در بغل نهم
از بس مکدرست دل پر غبار من ۶

آئینه ایست جام و تو حیران خویشتن
ساغر از آن ز کف ننهی میگسار من ۷

خم گر چه سالها به فلاطون نشسته است
دور از لبت نکرد علاج خمار من ۸

گرم است بسکه تربتم از سوز دل کلیم
شمع از دو سر گداخته شد بر مزار من ۹