غزل ۵۲۶ - کس نمی گیرد دگر در رهن صهبا پیرهن

کس نمی گیرد دگر در رهن صهبا پیرهن
از تو چاک ایدست بیتابی و از ما پیرهن ۱

بیتو ضعفم قوتی دارد که مانند حباب
باز می افتم اگر بردارم از جا پیرهن ۲

شب قبای صبر دلها چاک شد چون آمدی
همچو شمع خلوت فانوس یکتا پیرهن ۳

از زکوة سنبلستان تار زلفی ده بباد
پاره زین امید می سازند گلها پیرهن ۴

در میان گر پا نیارد گرم خوئیهای داغ
با همه نسبت نمی چسبد بر اعضا پیرهن ۵

نیست تار و پود راحت در لباس روزگار
یک بیک را آزمودیم از کفن تا پیرهن ۶

سخت جانی بسکه از پهلوی ما اندوخته
کار جوشن می کند بر پیکر ما پیرهن ۷

خرقه عریانی از دست تو چون پوشیده ام
قامتم هرگز نخواهد راست شد با پیرهن ۸

جامه پوشاندن یتیمان را مسلمانی بود
دختر رز را بپوشانم ز مینا پیرهن ۹

گاه عریان از جنون چون شمع می گردد کلیم
گاه چون فانوس می آید سراپا پیرهن ۱۰