غزل ۵۴۴ - علاقه ام ز تو نگسسته وز حیات بریده

علاقه ام ز تو نگسسته وز حیات بریده
تو پا مکش ز سرم گر طبیب دست کشیده ۱

لبت بروی کسی وا نمی شود به تبسم
نمک فروش باین نخوت و غرور که دیده ۲

چنانکه سایه ز پرواز مرغ می رود از جا
مرا ربوده ز جا از رخم چو رنگ پریده ۳

اگر زدرد اسیران خویشتن نشد آگه
چراست زلف ترا پیچ و تاب مار گزیده ۴

کسیکه دیدن دردی است روشنائی چشمش
زمیل خار مغیلان بدیده سرمه کشیده ۵

زدرس و بحث چو کیفیتی نیافت بجا بود
کتاب داده اگر شیخ شهر و باده خریده ۶

ز کنجکاوی مژگان بچشم تو خوانم
کسی بغور سخن در جهان چو ما نرسیده ۷

باین طریق خرد آزموده تیغ زبان را
که ربط محکم خود راز گفتگوی بریده ۸

کلیم ناله ما کی رسد بگوش غرورش
کسیکه زاری دلها ز زلف خود نشنیده ۹