غزل ۵۷۲ - خموش باش دلا عرض مدعا کردی

خموش باش دلا عرض مدعا کردی
زبان به بند، سر گریه را چو وا کردی ۱

ز شوخی ارچه بیکجا قرار نیست ترا
برون نمی روی از خاطری که جا کردی ۲

بگلشن از قدمت داغ لاله مرهم یافت
بخنده هم گره از کار غنچه وا کردی ۳

بزیر خاک تب هجر و رنج رشک بجاست
کدام درد مرا ای اجل دوا کردی ۴

بناله ام دل صد مرغ می کشد آنجا
مرا برای چه از دام خود رها کردی ۵

خوشم که دفتر دل نم کشیده بود ز خون
به تیغ هر ورقش را ز هم جدا کردی ۶

زمانه شاعرم ار کرد زو نمی رنجم
چه کردمی اگرم شاعر گدا کردی ۷

درین زمانه که مرغ کباب در قفس است
کلیم فکر رهائی تو از کجا کردی ۸