شمارهٔ ۱ - شکوه از ناتوانی اسب

خدایگانا اسبی که داده ای به کلیم
ز ناتوانی هرگز نرفته رو به نسیم ۱

همیشه از عرق خویش کشتی است در آب
شده به یک جا از لنگر رکاب مقیم ۲

برای رفتن هر گام خوش کند ساعت
زرگ کشیده بر اندام جدول تقویم ۳

ز بسکه کاهل طبعش ز راه ترسیده
رمد ز جاده همچون ز مار شخص دهیم ۴

اگر نه اسب مرا دیده است افلاطون
چنین دلیر نگفتی که عالمست قدیم ۵

سکندری خور و گه گیر و بدلجام و حرون
کسی ندارد زینگونه اسب خوش تعلیم ۶

بکون نشست چو سر از سکندری برداشت
بچوب دنگ تو گوئی نشسته است کلیم ۷

چه تازیانه که ازو صنع ایزدی خورده
بدینقدر که سرش کرد بر دمش تقدیم ۸

پل صراط شده گردنش ز باریکی
چو اهل حشر بر او یال مضطرب از بیم ۹