شمارهٔ ۱۵ - وله ایضا

کلید سخن را چو پیدا کنم
در وصف دولتسرا وا کنم ۱

زبانی ز همت بلندان بوام
بگیرم که گویم ز قدرش کلام ۲

سر رفعت و پای بنیاد او
که عرش آشنا شد بامداد او ۳

سراپا چو طوبی است راحت فزا
چو زلف سیه سایه اش دلربا ۴

سرافکند در پیش جاهش حباب
که با آن نماندست آن آب و تاب ۵

زمانه بسی گر چه آرایدش
ولی مقدم شاه می باشدش ۶

شه معدلتخواه، شاه جهان
ملاذ سلاطین، شاه جهان ۷

که بر درگهش صبحدم سرگماشت؟
که شب تاج خورشید بر سر نداشت ۸

پی را تب شمع کمتر غلام
مقرر کند حاصل ملک شام ۹

تواند دو صد صف شکستن برزم
که یکدل نیارد شکستن ببزم ۱۰

درش راز شاه و گدا نیست ننگ
که در پیش دریاچه خس چه نهنگ ۱۱

زمانش بهاریست پر رنگ و بو
درم چون شکوفه است ریزان ازو ۱۲

بود یارب از فضل پروردگار
حیات خضر سبزه ای زین بهار ۱۳