هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی، به زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر دل شاعر می‌پردازد. شاعر از جمال، موهای عنبرین، غمزه‌های افسونگر و چشمان سحرآمیز معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق و رندی، دین اوست. همچنین، از درد عشق و اسارت در غم معشوق سخن می‌گوید و شادی و عیش را از زندگی خود حذف کرده است.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عاشقانه و عرفانی عمیق است که درک آن‌ها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم به‌کاررفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.

شماره ۳۰ - ای پرتو جمال تو نورالیقین ما

ای پرتو جمال تو نورالیقین ما
گیسوی عنبرین تو حبل المتین ما ۱

افسون غمزه تو دلم را ز ره ببرد
چشمت برهزنی شده سحر مبین ما ۲

ز ابرو و غمزه چشم تو چون ترک فتنه جو
تیر و کمان گرفته بود در کمین ما ۳

جانا ز زلف سرکش خونریز بازجو
کز بهر چیست بسته میانرا به کین ما ۴

دست قضا ز آتش شوقت کشیده بود
روز الست داغ چنین برجبین ما ۵

با عاشقان ز مذهب و زهد و ورع مگو
رندی و عشق ورزی و مستیست دین ما ۶

خو کن بدرد عشق و غم او اسیریا
شادی مجو و عیش ز جان حزین ما ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۵۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۹ - ز خورشید جمال عالم آرا
گوهر بعدی:شماره ۳۱ - زد خیمه شاه عشق بصحرای جان ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.