شماره ۹۸ - امید من به لطف عمیم تو واثق است

امید من به لطف عمیم تو واثق است
برجرم ما چو رحمت عام تو سابق است ۱

در راه عشق رو که صراطی است مستقیم
راهی که ره بدوست برد راه عاشق است ۲

در راه عشق جان و جهان باختم از آن
کاول قدم براه تو ترک علایق است ۳

روی زمین ز ظلمت ظلم ار چه شد چو شب
نور ولایت است که چون صبح صادق است ۴

در ره رفیق یکدل و یکرو چو یافتی
آنست الرفیق که یار موافق است ۵

ظلمت سرای کون ز روی تو نور یافت
یارب جمال دوست چه خورشید شارقست ۶

از تابش رخت چو اسیری شود فنا
وه وه ببزم وصل تو آن دم چه لایق است ۷