شماره ۱۱۶ - از پرتو جمال تو عالم منورست

از پرتو جمال تو عالم منورست
وز سنبلت مشام دل و جان معطرست ۱

این جرم خور که جمله جهان روشن ازویست
یک ذره ز پرتو آن روی انورست ۲

سلطان حسن روی تو را ملک هر دو کون
بی لشگر و سپاه عجایب مسخرست ۳

غایت نداشت جلوه رویت از آن سبب
هر دم به جلوه دگر و حسن دیگرست ۴

در تاب رفت زلف تو سرها به باد داد
بازش ز پیچ و تاب چه آشوب در سرست ۵

چشمت به قصد کشتن من غمزه تیز کرد
یارب که این چه ترکک بیرحم کافرست ۶

عقل بلند پایه به درگاه شاه عشق
هرگز نگشت محرم و چون حلقه بر درست ۷

کس با خودی نیافت به بزم وصال راه
زیرا جناب وصل ازین پایه برترست ۸

در دام فتنه جان اسیری ز چیست گفت
گفتم کزان سلاسل زلف معنبرست ۹