شماره ۱۱۹ - جان ما عاشق سروقد جانانه شدست

جان ما عاشق سروقد جانانه شدست
غرقه بحر غمش از پی در دانه شدست ۱

مست عشقست و کند میل شراب لب او
تا که مخمور دو چشم خوش مستانه شدست ۲

ساخته قبله خود کویش و از دین فارغ
کعبه یک سو بنهادست و به بتخانه شدست ۳

شمه تا خبر از عشق بتان یافته است
بیخبر از غم این بیدل دیوانه شدست ۴

دارد از شادی وصلش ز غم هجر فراغ
عشق را تا دل او مسکن و کاشانه شدست ۵

تا بمعشوقه پرستی بجهان مشهوری
قصه لیلی و مجنون ز تو افسانه شدست ۶

شد گرفتار بلا جان اسیری زان دم
که نهان گنج غمش در دل ویرانه شدست ۷