شماره ۱۲۸ - میخانه از لعل لب تو پرشرو شور است

میخانه از لعل لب تو پرشرو شور است
مسجد ز تجلی رخت غرقه نورست ۱

عکس رخ تو زآینه کون هویداست
لیکن چه کند عامی بیچاره که کورست ۲

در پرده ذرات جهان گر چه نهانی
آن نیز بروی تو که از فرط ظهورست ۳

حسن رخ تو ظاهر و پیداست ز عالم
تابان همه ذرات ز مهر تو چو هورست ۴

در ملک دل عاشق غمدیده چه گویم
کز روح خیال تو چه شادی چه سرورست ۵

هرکس که بجز کوی تو و روی تو جوید
گر جنت و حورست که از عین قصورست ۶

در مانده اسیری بغم عشق چنانست
کز بود حود و دنیی و عقبیش نفورست ۷