شماره ۱۲۹ - مهر روی تو که تابان ز همه ذراتست

مهر روی تو که تابان ز همه ذراتست
حسن او را همه کون و مکان مرآتست ۱

نیستی جمله بهستی تو پیدا شده است
غیر ازین هرکه بگوید سخن طاماتست ۲

پیش عارف که ز اوراق جهان حسن تو دید
مصحف روی ترا جمله جهان آیاتست ۳

دیده آن دیده که بینا بود از نور یقین
که جمال تو هویدا ز همه ذراتست ۴

گرچه عالم همگی مظهر اسما شده است
گشته ظاهر همه اسما ز صفات و ذاتست ۵

که گهی عشق و گهی عاشق و گه معشوقی
وه شئونات الهی چه عجب حالاتست ۶

بعد آزادگی از قید اسیری دانست
که ظهورات ترا هر دو جهان آلاتست ۷