هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر عشق عمیق و وابستگی روحی شاعر به معشوق است. شاعر از زیبایی و جمال معشوق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که دیدن نور معشوق، لذت‌های بهشتی را برای بیننده فراهم می‌آورد. همچنین، شاعر بر پاکی دل و دوری از اغیار تأکید دارد و عقل را در درک این حالات ناتوان می‌داند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه عمیق است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و استعاره‌های پیچیده، مناسب سنین بالاتر است.

شماره ۱۵۲ - دل را بجمال رخ تو مهر تولاست

دل را بجمال رخ تو مهر تولاست
جان را همه دم دولت وصل تو تمناست ۱

یک پایه ز معراج کمال دل عارف
می دان بیقین کرسی نه چرخ معلاست ۲

در پیش کسی کو بجهان ز اهل شهودست
لاخود همه پندار بود جمله چو الاست ۳

خورشید صفت عکس جمال تو عیان دید
هر کس که چو آئینه دلش پاک و مصفاست ۴

هر دیده که بیند بجهان نور لقایت
لذات نعیم ابد اینجاش مهیاست ۵

از عقل مجو حالت ارباب مقامات
زیرا ز خیال خرد این حال معراست ۶

جز یار نبیند بجهان همچو اسیری
هرکو دلش از دیدن اغیار مبراست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۱۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۵۱ - جمله عالم رو بما دارند و مارا روبدوست
گوهر بعدی:شماره ۱۵۳ - هر دل که از کدورت طبع و هوا برست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.