شماره ۱۸۷ - چون از ازل نصیبه ما عشق یار بود

چون از ازل نصیبه ما عشق یار بود
در عاشقی مگو که مرا اختیار بود ۱

هر دم جمال تازه نماید بعاشقان
زان رو که جلوه های رخش بیشمار بود ۲

مست مدام جام وصال حبیب را
باکار و بار دنیی و عقبی چه کار بود ۳

تا بسته ام بعشق تو زنار بیخودی
مارانه کفر و دین ونه ناموس و عاربود ۴

روزی که از شراب و ز ساغر نبود نام
جانم ز جام وصل تو مست و خمار بود ۵

جایی که جمله خلق جهان غرق حیرتند
ما را بیار عشرت و بوس و کنار بود ۶

کس را ز حالت تو اسیری خبر کجاست
ورنه بخاک پای تو سرها نثار بود ۷