شماره ۲۰۳ - هنوز هست جهان را به نیست مأوابود

هنوز هست جهان را به نیست مأوابود
که جانم از می عشق تو مست و شیدا بود ۱

ببزم وصل چو ساقی شراب عشقم داد
کمینه جرعه جانم هزار دریا بود ۲

چو دیده باز گشادم جمال رخسارت
چو آفتاب ز ذرات کون پیدا بود ۳

دمی که حسن تو پیدا نبود از عالم
جهان در آینه روی تو هویدا بود ۴

اگر چه مظهر حسن تو گشته جمله جهان
ولی جمال تو پیدا بصورت ما بود ۵

به ملک لم یزلی پیشتر ز کون و مکان
چه عیش ها که ز وصلت مرا مهیا بود ۶

چو مست شوق جمال تو بود جان و دلم
ز طعنه های رقیبان مرا چه پروا بود ۷

چه التفات بگفتار منکران لقا
مرا که دیده جانم بدوست بینا بود ۸

ازآنکه جان اسیری سعادتی دارد
همیشه دولت وصل تواش تمنا بود ۹