شماره ۲۰۸ - چون نقاب زلف مشکین از جمال خود گشود

چون نقاب زلف مشکین از جمال خود گشود
صبح صادق در شب دیجور ناگه رخ نمود ۱

هم بچشم دوست دیدم چون جمالش جلوه کرد
کافتاب از مشرق هر ذره تابان گشته بود ۲

در تماشای رخ خوبان عالم جان ما
دیده برچشم تو دارد کوری چشم حسود ۳

هر دو عالم جلوه گاه شاهد حسن تو دید
هرکه ره یابد دمی در مجلس اهل شهود ۴

مهر رخسار تو می تابد ز ذرات جهان
هر دو عالم پر ز نور و دیده نابینا چه سود ۵

حسن او هر دم ز مه رویی دگر بنمودرو
تادل هر عاشقی را او بروئی می ربود ۶

جامه زهد اسیری در ازل چون بافتند
گوئیا از شاهد و می بود او را تاروپود ۷