شماره ۲۰۹ - یار با ما پرتوی از نور روی خود نمود

یار با ما پرتوی از نور روی خود نمود
صبر و هوش و جان و دل زین عاشق بیدل ربود ۱

چون شدم فانی ز خود در پرتو آن نور ذات
گشت روشن بر من این اسرار از فضل و دود ۲

کین جهان چون ذره روشن ز آفتاب روی اوست
هم ز وی بوده همه ذرات را بود و نمود ۳

در مزایای مظاهر نیست ظاهر غیر دوست
اوست عابد اوست معبود اوست ساجد هم سجود ۴

اوست مؤمن اوست ایمان اوست کافر اوست کفر
طالب و مطلوب و شاهد اوست مشهود و شهود ۵

جمله ذرات را از ظلمت آباد عدم
رش نورش آورد بی شک به صحرای وجود ۶

جمله را حق موی پیشانی گرفته می کشد
بر صراط المستقیم از مؤمن و گبر و یهود ۷

حق چو فرمودست والله بکل شی محیط
پس نباشد هیچ کس را اندرین گفت و شنود ۸

چون اسیری هرکه شد واقف ز اسرار نهان
فارغ است از کفر و دین و رسته از جمله قیود ۹