هوش مصنوعی: این متن عرفانی و شاعرانه، بیانگر تجلی نور الهی و ذات بی‌نظیر خداوند است. شاعر خود را عنقای قاف بی‌نشانی می‌داند که در همه جا حاضر است و خورشید اوج لامکانی است که از تمام کاینات تابان است. او منبع رحمت و حیات دو عالم است و ذاتش در مرآت جهان‌ها نمایان است. متن تأکید دارد که تنها بینایان می‌توانند جمال نوربخش او را ببینند و کافر و مؤمن هر دو به سوی او روی می‌آورند.
رده سنی: 18+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مباحث عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۳۸۱ - دو عالم پرتوی از نور ذانم

دو عالم پرتوی از نور ذانم
جهان روشن ز خورشید صفاتم ۱

منم عنقای قاف بی نشانی
که در هر جای و بی جای و جهاتم ۲

من آن خورشید اوج لامکانم
که تابان از جمیع کایناتم ۳

منم آن منبع رحمت که باشد
دو عالم زنده از بحر حیاتم ۴

بود ظاهر برای چشم بینا
ز مرآت دو عالم عکس ذاتم ۵

برون از وصف امکانم بباطن
بظاهر گرچه عین ممکناتم ۶

ز اسما و صفات از فصل(و)وصلم
زروی ذات جمع هر شتاتم ۷

برویم کافر و مؤمن کند روی
که من هم کعبه و هم سومناتم ۸

بجز بینا نمی بیند اسیری
جمال نوربخش مبهماتم ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۵۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۸۰ - زین دام تن گهی که چو شهباز برپرم
گوهر بعدی:شماره ۳۸۲ - بسویت می کشد دل هر زمانم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.