هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از زبان فردی بی‌نام و نشان است که خود را فراتر از قیود دنیوی می‌داند. او با اشاره به عشق الهی و وحدت وجود، خود را آینه‌ای از جمال حق و بخشی از جان جهان توصیف می‌کند. شاعر وجود خود را همچون دریایی بی‌کران می‌بیند که گاه مطلق و گاه مقید است، اما در نهایت از هر نام و نشانی آزاد است.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعاره‌های به‌کار رفته نیاز به پیش‌زمینه‌ای از ادبیات عرفانی دارند.

شماره ۳۸۴ - ما رند خراباتی بی نام و نشانیم

ما رند خراباتی بی نام و نشانیم
صد خرمن ناموس بیک جو نستانیم ۱

ما را بکتابی نبود حاجت ازآن رو
کاسرار جهان از ورق روی تو خوانیم ۲

دیدیم ز ذرات جهان عکس جمالت
زان روی دو کون آینه روی تو دانیم ۳

برچشم حقارت منگر صورت مارا
زیرا که بمعنی همگی جان جهانیم ۴

پیدا بود از کون و مکان پرتو ذاتم
در پرده اسما و صفت گرچه نهانیم ۵

در بحر وجودم دو جهان نقش حبابست
دریای محیطیم که بی قعر و کرانیم ۶

گه مطلقم و گاه مقید ز اسیری
گاهی دگر آزاده ز هر نام و نشانیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۳۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۸۳ - ما در ازل بعشق تو افسانه بوده ایم
گوهر بعدی:شماره ۳۸۵ - چو از روز ازل رندی و قلاشی است آئینم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.