شماره ۳۹۶ - هر چند براه طلب دوست دویدیم

هر چند براه طلب دوست دویدیم
از کوشش بسیار بجائی نرسیدیم ۱

بربوی وصال تو شدم محو درین راه
از خویش بماندیم وز هجران نرهیدیم ۲

ماسود جهان در سر سودای تو کردیم
دادیم دل و دین و غم عشق خریدیم ۳

بنمود رخ از پرده و دل برد و نهان شد
بی پرده دگر ماه رخش هیچ ندیدیم ۴

کردیم وداع خرد و صبر بکلی
تا جرعه از جام می عشق چشیدیم ۵

شاید که شود جان بتو پیوند درآخر
زان دل ز خیال دو جهان باز بریدیم ۶

بی طاقت و سودازده و زار و نزاریم
از بس که بجان بار غم عشق کشیدیم ۷

گر خلق مرا نیک شمارند و گر بد
از روی یقین دان که فریدیم و وحیدیم ۸

دیوانه و مست است ز عشق تو اسیری
این وایه همیشه بدعا می طلبیدیم ۹