هوش مصنوعی:
این متن عرفانی از عشق الهی و فداکاری در راه آن سخن میگوید. شاعر بیان میکند که با کاشتن بذر عشق در دل، از دنیا و دین دست کشیده و تمام توجه خود را به معشوق الهی معطوف کرده است. او از تحمل رنجها و نادیده گرفتن ظواهر دنیوی میگوید و تأکید میکند که عشق الهی از ازل در دل او نقش بسته و همیشه بیدار است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و نیاز به درک بالاتری از مسائل معنوی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۳۹۸ - تا که در دل تخم عشقت کاشتیم
تا که در دل تخم عشقت کاشتیم
حاصل از دنیا و دین برداشتیم ۱
عالم از گلبانگ شی لله پرست
تا علم در کوی عشق افراشتیم ۲
دانش و دفتر نبود آندم که ما
مصحف اسرار ازبر داشتیم ۳
صد جفا دیدیم در کوی وفا
دیده را نادیده می انگاشتیم ۴
کی رود مهرش ز دل چون در ازل
نقش این بر لوح دل بنگاشتیم ۵
تا نگردد دل دمی غافل ز دوست
شحنه عشقش برو بگماشتیم ۶
مادرین ظلمت سرای شب مثال
ای اسیری آفتاب چاشتیم ۷
حاصل از دنیا و دین برداشتیم ۱
عالم از گلبانگ شی لله پرست
تا علم در کوی عشق افراشتیم ۲
دانش و دفتر نبود آندم که ما
مصحف اسرار ازبر داشتیم ۳
صد جفا دیدیم در کوی وفا
دیده را نادیده می انگاشتیم ۴
کی رود مهرش ز دل چون در ازل
نقش این بر لوح دل بنگاشتیم ۵
تا نگردد دل دمی غافل ز دوست
شحنه عشقش برو بگماشتیم ۶
مادرین ظلمت سرای شب مثال
ای اسیری آفتاب چاشتیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۳۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۹۷ - چو خراب عشق یارم همگی ز یار گویم
گوهر بعدی:شماره ۳۹۹ - ای یافته ز پرتو رویت جهان نظام
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.