شماره ۴۰۱ - من که پیوسته بروی تو چنین حیرانم

من که پیوسته بروی تو چنین حیرانم
صفت حسن تو چون گویم و کی بتوانم ۱

حیرت عشق مرا بیخبر از من دارد
من بدین حال کجا حال دگر میدانم ۲

عاشقان گر بره عشق نهادند قدم
من درین ره بهوای تو بسرگردانم ۳

زاهدا پیش تو گر عیب نماید رندی
من بصدق دل و جان خاک ره رندانم ۴

نیست مارا نفسی بی رخ تو صبرو قرار
من بدین شوق چه موقوف قیامت مانم ۵

گرستانم ز لب لعل تو داد دل خود
چون خضر زنده جاوید بماند جانم ۶

(چه شوی رنجه اسیری بمداوای دلم)
(غیر دردش چو نسازد بجهان درمانم) ۷