شماره ۴۰۹ - جانا ز درد عشق تو چون من فغان کنم

جانا ز درد عشق تو چون من فغان کنم
از چشمه های چشم جهان خون روان کنم ۱

عهدیست در ازل بتو ما را که تا ابد
برهر چه رای عشق بود من همان کنم ۲

ناصح چه منعم از می و معشوق میکنی
من رندم و مباد که کاری چنان کنم ۳

سر نهان عشق که ایمان جان ماست
کفرست نزد خلق جهان گر عیان کنم ۴

خورشید و مه ز شرم رخ آرند در کسوف
گر شمه ز تابش حسنش بیان کنم ۵

زینسان که آفتاب رخ او عیان بود
ای بی بصر ز طعن تو من چون نهان کنم ۶

کس با خودی ببزم وصالش چوره نیافت
در راه عشق ترک اسیری از آن کنم ۷