شماره ۴۶۴ - منم ز شوق جمال تو مست و دیوانه

منم ز شوق جمال تو مست و دیوانه
بملک عشق و جنونم عجایب افسانه ۱

شنیده ام رخ ساقی توان بمستی دید
ز کنج صومعه زین رو شدم به میخانه ۲

بوصل دوست چو خواهی که آشنا گردی
ببایدت شدن اول ز خویش بیگانه ۳

ز خود پرستی و هستی دلم بجان آمد
بگو که ساقی مستان بیار پیمانه ۴

همیشه بیخود وبیمار و مست و مخمورم
ز سحر غمزه فتان و چشم مستانه ۵

همه گدا نتوان بود وقت آن آمد
که در جهان علمی برکشیم شاهانه ۶

چه بار عشق نهی گفتمش بجان خراب
بگفت گنج نهان میکنم بویرانه ۷

غم فراق تو بگذشت و جان و دل وارست
رسید نوبت شادی ز وصل جانانه ۸

ز زهد و دین و ز دنیا بشو اسیری دست
درآ بکوی خرابات عشق مستانه ۹