هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر شاعر سخن می‌گوید. شاعر از گذر بهار و ضرورت توجه به معشوق می‌گوید، از زیبایی لب و موهای معشوق یاد می‌کند و به شب‌های مهتابی و باده‌نوشی اشاره دارد. همچنین، مفاهیم عرفانی مانند عشق، مرگ و عبادت نیز در آن دیده می‌شود.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و ممکن است نیاز به توضیح بیشتری داشته باشد. همچنین، برخی اشارات مانند باده‌نوشی و مفاهیم مرتبط با مرگ برای مخاطبان جوان‌تر نیاز به تفسیر دارد.

شماره ۱۷ - کجایی ای ز رویت لاله را ناب

کجایی ای ز رویت لاله را ناب
بهار خرمی بگذشت، دریاب ۱

لبت با آن دو زلف و رخ چه نیکوست
خوش آید باده در شبهای مهتاب ۲

دلا احرام آن در بسته ای، چیست؟
قدم ننهاده فکری کن در این باب ۳

به صد چندان لطافت، چشمه ی خضر
نیارد ریختن بر دست او آب ۴

دلم زانرو رود دنبال آن چشم
که شب ناخفته را آسان برد خواب ۵

چو عشق آمد، اجل گو شاد بنشین
که مردن را مرتب گشت اسباب ۶

ز کویش رخ منه در کعبه شاهی
که یک سجده نشاید در دو محراب ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۶ - دلم گر داشت وقتی خرمی ها
گوهر بعدی:شماره ۱۸ - سروی از باغ ارم سایه بر این خاک انداخت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.